Baarn, Baarnsch Sportterrein (1897-1902, Hout, 333,3m)

Het Wilhelminapark in Baarn is een villawijk, een oase van rust tussen zacht ruisende kastanjebomen en hoge groene heggen. Moeilijk voor te stellen dat het hier ooit zo'n drukte was. In 1897 werd er het Baarnsch Sportterrein aangelegd met als centrale attractie de grote houten wielerbaan. Daarbinnen nog een ring van cement waarop atleten uit de voeten konden, en corso's werden gehouden. Het was helemaal bij de tijd.

De lokale oud-renner G. Frohn, in 1893 recordhouder over 100 kilometer op de weg, tevens rijwielhandelaar, kreeg de leiding over de baan. Een andere plaatselijke renner was Ferdinand Hart Nibbrig (1866-1915), eigenlijk Amsterdammer, zeer getalenteerd als wielrenner én als kunstschilder. Hij vertrok overigens in 1899 naar Parijs.

De bekende wedstrijdrijders uit die periode reden het liefst in Baarn. De wielerbaan was beter dan die in het Willemspark in Amsterdam, die in 1900 verdween en in 1901 elders werd opgebouwd. De nieuwe wielerbond NWB hield in 1900 in Baarn de Nederlandse Kampioenschappen. Op dat moment had de ANWB al afscheid genomen van de wedstrijdsport.

Je zou kunnen zeggen dat het lot van deze wielerbaan illustratief is voor de overgang van de sport van de welgestelden naar de middenstand en arbeidersklasse. Juist het toen al sjieke Baarn had niet veel meer op met het wielrennen toen het een volkssport bleek te gaan worden.

In 1902 is de baan uitelkaar gehaald en naar Breda verplaatst. Daar ging het niet best, het eindigde in 1904 in faillissement en een grote brand. Daarbij stond dan weer juist het volk smalend te lachen naar het door hen niet betreurde verlies van dat elitaire speeltje. Sic transit.

B 52.210942 L 5.271742

Foto 26-8-2017