Er bestaat een prachtige
Foto van dat piepkleine zandbaantje, getooid met vier Nederlandse vlaggen, met een schare mensen eromheen, waarvan de helft kinderen, bijna allemaal kijkend naar Stephan op een fiets die door broer Nico wordt vastgehouden bij de startlijn. Twee heren, eentje in colbert en eentje in hemdsmouwen, staan ook op de lijn. Het is allemaal net echt.
Stephan, lid van De Pedaalridders, was een talentvolle coureur die al gauw koersjes won op verschillende banen in het land. Hij had een licentie als onafhankelijke, waardoor hij ook geld kon verdienen met het fietsen. Begin juli 1934 werd hem door een arts liefst een jaar rust voorgeschreven, maar hij werd later die maand nog provinciaal kampioen.
Hij schopte het zelfs tot de grote Belgische banen, waar hij op zaterdagavond 1 november 1936 in Antwerpen een wedstrijd won. Maar de volgende dag kwam hij in het Gentse Sportpaleis ten val, liep een dubbele schedelbreuk op en overleed drie dagen later. Journalist Joris van den Bergh was er kapot van: "Arme, arme kerel! Na dien gelukzaligen avond te Antwerpen welke hem een toekomst opende, na de jubelende eere-ronde met de dankbaar wuivende hand den verschrikklijken slag van Gent. Arme, arme kerel. Dat God je behoede! Ik ben er van ontdaan." (Sport-Echo, 4 november 1936)
De
Foto op deze pagina is, net als die van dat geïmproviseerde baantje in het archief, gemaakt vanaf de bovenetage van dat ouderlijk huis, dat er dus nog staat en de eerste garage van Nefkens herbergde. Dat is tegenover de latere grote garage van Nefkens bij de hoek Vlasakkerweg-Utrechtseweg.
B 52.151981 L 5.380975
Foto