Dit was voor de verandering eens een betonbaan van architect Stuurman, die toch vooral houten banen heeft ontworpen. Daarvoor had A. van der Stel een terrein van 3 hectare aangekocht. Er moest ook een ijsbaan bij komen. De renners konden via een tunnel het middenterrein betreden. Het was een betonkuipje met allure, groot genoeg om ook de stayers achter lichte motoren te ontvangen. Daarmee haalde je meteen de nationale top in huis. Bij de openingswedstrijden nog niet, maar er zouden later regelmatig mooie affiches worden gepresenteerd. In juli 1933 kwam stayer Blekemolen tegen Snoek uit.
De club AR&TV De Adelaar, waarvan het duo Jan van der Stel - Schotman furore maakte, huurde de wielerbaan gedurende het hele seizoen 1938 af. Dat ging wel door, hoewel eigenaar Van der Stel in juni plotseling besloot dat de zaak niet meer rendabel was en de baan liet veilen. Hij verkocht voor 4400 gulden, terwijl de baan 27.000 gulden had gekost. In 1936 had hij de pacht al overgelaten aan wielerclub Swift. De Adelaar deed een maand eerder nog een omineuze oproep aan de leden: "Houdt onze kleuren aanstaanden zondag hoog door het leveren van sportieven strijd. Laat het publiek zien, dat er in de 'Adelaar' geen zes-dagen-geest heerscht." Het imago van de sport was blijkbaar verpest door het commerciële circus.
Met Pasen 1938 kwam sprinter Poeske Scherens Arie van Vliet verslaan. Dat waren de laatste echt grote wedstrijden. In februari 1939 stond de baan opnieuw te koop: eigenaar Slijkhuis vroeg 8300 gulden. Toen was het over. De Adelaar vroeg toestemming voor de aanleg van een eigen baan. Die kwam er pas tien jaar later.
B 52.185918 L 5.931413
Foto 14-4-2016