Er kwamen mooie tribunes bij, en er werd zelfs over gedacht om de gehele baan te overdekken. Dat lijkt deels wel te zijn gebeurd, op een
Foto in het Stadsarchief zie je dat het dak van de hoofdtribune verlengd lijkt te zijn tot boven het rijvlak.
In maart van datzelfde jaar 1896 werd het professionalisme erkend, waardoor profs ook lid konden zijn van de bond. Dat betekende dat de aangesloten banen een nieuwe categorie wedstrijden konden organiseren. Het had ook tot gevolg dat sommige renners er de brui aan gaven. Ze mochten geen amateur meer zijn omdat ze om verschillende redenen gewin hadden bij het wielrennen, al was het maar door een gesponsorde fiets. Het zou ook de opmaat zijn naar het afscheid van de ANWB als wielerbond. De meerderheid van de leden (7000) was toerist en had geen behoefte aan de wedstrijdsport.
In 1900 moest de infrastructuur op de schop, de villawijk zou worden afgebouwd. De Prins Hendriklaan werd rechtgetrokken en de baan zou voor 3010 gulden verkocht zijn aan W. de Leon, die hem zou slopen. Maar blijkbaar is het hout bewaard gebleven. Want in 1901 vond men een plek aan de Zeeburgerdijk en ging het verhaal daar verder. De baan was gered en verhuisde in opdracht van ondernemer Muller voor de tweede keer, in de krant lezen we dat hij 'geheel in denzelfden toestand en dezelfde afmetingen wordt hersteld'.
B 52.353558 L 4.861535
Foto 26-11-2017