Het was ook niet eerlijk. Er was zo hard gewerkt om het baantje voor elkaar te krijgen. De boeren uit de omgeving werden ingeschakeld om in België bestelde sintels te gaan ophalen van het station. Die werden met de hand gezeefd om een onderlaag met steeds fijner puin te kunnen opbouwen. Na een jaar werd de baan gebetonneerd, maar al snel bleek dat de bochten te gevaarlijk waren. Er werd te veel gevallen. Daarom werd de baan opnieuw ontworpen en opgebouwd. De familie Picavet nam het project over van de eerste eigenaar: de plaatselijke kapper.
De naam De Grensstrijders kwam van de gelijknamige voetbalclub. In de volksmond zou de baan ook wel De Piste geheten hebben. In ieder geval ligt het gebied inderdaad op enkele meters van de Belgische grens. Uiteraard kwamen er ook veel Vlaamse renners kijken.
Financieel ging het niet altijd even voorspoedig. In 1929 vroeg men in de gemeenteraad om halvering van de vermakelijkheidsbelasting. Die halvering werd ook toegekend.
Als je er nu rondloopt - kaplaarzen mee- dan ervaar je het ovaal nog tussen de jonge boompjes en de lagen humus van afgevallen bladeren. Er schijnen nog af en toe betonblokken gevonden te worden. Er is sinds 1948 niet veel veranderd.
B 51.249820 L 4.066650
Foto