In het eerste jaar als houten baan nodigde De Zwaluw de Amsterdamse club Le Champion uit voor een sportieve krachtmeting tussen nieuwelingen en amateurs. De Limburgers wonnen glansrijk, maar dankten dat aan hun thuisvoordeel. Iets dergelijks deden ze in oktober met de Blerickse club De Valk, maar toen wonnen de gasten.
Aan het eind van de maand juli 1933, waarin de baan te koop was gezet, zien we plots een beter programma. Jan van Kempen kwam met Cesar Bogaert een koppelwedstrijd winnen. Rond deze tijd wijdden de Limburgse kranten op maandag een hele pagina aan verslagen van de grotere en kleine wielerbaantjes. Er moeten heel wat correspondenten zijn geweest om het allemaal bij te houden. Aan het soms juichende taalgebruik te lezen, waren die af en toe waarschijnlijk zelf bij de organisatie betrokken.
Ook deze baan vond in 1936 aansluiting bij de NWB en is toen geëxploiteerd door Wielerclub 'Sport' Heerlen. En net als bij zovele andere banen was het geen goed jaar en liep het mis. Het Limburgs Dagblad schreef op 19 september 1936 een pittig commentaar over het einde van de belangstelling voor de baansport, die het aan zichzelf te wijten had door de verkochte koersen en de combines, het vedettengedrag en het gebrek aan vernieuwing. Met de carnavalsoptocht in februari 1937 reed een wagen mee die als thema had 'de begrafenis der Hoensbroekse Wielerbaan'. Dus dat was dat.
Een aardigheidje van de naamgevers van het wooncomplex dat er nu op het plein staat: dat heet Résidence l'Hirondelle, Frans voor Residentie De Zwaluw.
B 50.924982 L 5.931470
Foto 23-2-2018