Bergen op Zoom, De Schelde (1933-, Cement, 157,5m)

Iedereen heeft het altijd maar over De Raaijberg, maar er was nóg een wielerbaan in Bergen op Zoom. Op het ‘Sportpark van de heer Verbiest’ kwam De Zwaluw, later De Schelde, eerst met een oppervlak van koolas.

Huidige wijk Meilust

De wielerbaan lag waar nu de wijk Meilust is, tussen de Kalmanstraat, Regerstraat, van der Glasstraat en Richard Holstraat. Foto © Robert van Willigenburg, 27-8-2017

De wielerclub De Zwaluw mocht van de NWU alleen een C-baan hebben, vanwege die andere in de stad. Na een jaar werd er toch een houten baan neergezet, en in 1936 zelfs nog een cementbaan van architect Stuurman.

Op 2 september 1933 was er helaas DNF voor alle renners: “Bij de gisteren gehouden wedstrijden op de wielerbaan de Zwaluw aan de Moerstraatsche baan hadden zoodanige valpartijen plaats dat verschillende renners den strijd moesten staken waardoor het aantal deelnemers zoodanig werd gedund dat van een verder verrijden der wedstrijden moest worden afgezien.”

Een maand later wilde men de baan met een grote circustent overdekken en van verlichting voorzien, om in de winter te kunnen doorrijden, te beginnen met een avondzesdaagse. Daar zou de Belgische wereldkampioen op de sprint Jef ‘Poeske’ Scherens het startschot geven.

Eind 1935 werd De Schelde lid van de alternatieve bond NWB, maar dat was niet voor lang. Je kunt het zien aan de namen van deelnemers, die je niet bij NWU-banen vindt. Later in 1936 werd er alweer onder NWU-vlag gereden. De nieuwe cementbaan werd opvallend genoeg niet in gebruik genomen door De Zwaluw maar door de club De Raaijberg.

Er werd minimaal elk jaar een avondzesdaagse gehouden. Eind juni 1937 komen we de naam Theo Middelkamp tegen, als winnaar van een omnium. Hij moest een paar dagen later starten in de Ronde van Frankrijk - waar hij trouwens uitviel. Een jaar eerder was hij er de eerste Nederlandse etappewinnaar, en in 1938 won hij er opnieuw één. In 1947 zou Middelkamp de eerste Nederlandse wereldkampioen op de weg bij de profs worden.

Er zijn nog aankondigingen en verslagen tot en met 1943, en in februari 1944 verschijnt plotseling een raadselachtig krantenbericht over ‘herrie bij de Scheldebaan’ met de sloop tot gevolg - en het was zomaar afgelopen.