Die eerste baan was nog van grind, maar dat maakte toen niet uit. De heren wielrijders kwamen uit het hele land om aan de wedstrijden deel te nemen. Dat ging er in de begintijd wat hoffelijker en gezapig aan toe. Alles was voor de eer, de belangrijkste prijs was een zilveren wisselbeker. Witteveen, Nijssen, Feith, Siep, Engelberts en H.J. Gorter waren enkele van de winnaars in de loop der jaren.
Het kampioenschap van Limburg dat bij de opening op 28 augustus 1892 in Sittard werd gehouden, werd gewonnen door Max Dumoulin (door Hogenkamp zo gespeld, elders ook wel Du Moulin).
In 1904 werd op dezelfde plek een houten ovaal van 250 meter neergezet. Dat was hoogstwaarschijnlijk de rondreizende baan van Weijden, die in Kerkrade was gebouwd.
In mei 1933 kwam er (behalve die in Limbrichterveld) nog een wielerbaan in Sittard, De Adelaar geheten, van de Sittardsche Pedaaltrappers. Dat was achter café Beukeboom aan de Leyenbroekerweg, nu ongeveer op de hoek van de Beukeboomweg en Laudijlaan. Er werd zoals zo vaak eerst een zand-grindbaan aangelegd, die later dat jaar zou worden gecementeerd. Dat ging niet helemaal goed, tijdens noodweer is een groot deel van de baan in aanleg weggespoeld. In juli is hij alsnog van cement voorzien. Maar in de 2 jaar daarop werd de baan slechter en werd een bocht zelfs gerepareerd met houten planken. In 1934 werd er een gehuurde circustent overheengezet voor een zesdaagse.
Blijkbaar kon er daarna wel een investering vanaf, want in 1935 kwam er een schitterende houten velodrome van 166 meter onder architectuur van Stuurman, zijn zestiende. Een dergelijke baan stond garant voor een goed programma, en dat kwam er dan ook. In maart 1941 is ook deze afgebroken, en verkocht aan houthandel Joosten.
B 50.993970 L 5.872772
Foto 10-4-2017