In Rotterdam werd uitgekeken naar een kans om de Zesdaagse binnen te halen. Het wachten was vooral op exploitant F. Grolms, die in de Amsterdamse RAI zesdaagsen had georganiseerd en plannen had om in één van de grotere steden een Vélodrôme d'Hiver neer te zetten. De vierde Amsterdamse Zesdaagse was nogal tegengevallen. Tijd om te verhuizen. Het oog van Grolms viel op de Nenijtohal. Hij liet per schip zijn houten baan overkomen, een reis die de baan in 1933 al eens onverrichterzake had gemaakt. Uit de Bredasche Courant, 10 okt 1936: "Het door de directie genomen initiatief heeft warmen weerklank gevonden in de harten van de neringdoende Rotterdammers, want ook zij weten, dat waar hopelijk duizenden deze 6-daagsche zullen bezoeken ook voor hen buiten de 'Nenijto' drukte en leven zal zijn. Geheel Rotterdam zal 6 November klaar zijn om gastvrij en met een blij gelaat de bezoekers te ontvangen."
Al in februari 1937(!) ging de Rotterdamse six op herhaling. Een fiasco, waarbij de renners tijdens de races moesten onderhandelen over hun gage en zelfs de directiekamer bestormden om betaling te eisen. De NWU oordeelde nadien dat de renners gelijk hadden en zelfs hadden mogen staken. In De Telegraaf, 14 mei 1937: "Het is te hopen, dat dit het laatste bedrijf is van dezen Zesdaagsche, en feitelijk van de Zesdaagschen in Nederland in het algemeen. Het is en blijft een sportvorm die al te weinig met eerlijke sport te maken heeft. Wat zegt men wel van deze zinsnede, die wij tot slot nog uit het NWU-rapport lichten: dat veeleer de getuigen hebben opgemerkt, dat de directie op verschillende manieren heeft getracht den wedstrijd te beïnvloeden door met de renners afspraken te maken en zij de renners, die daaraan geen gevolg wilden geven, bij de jury voordroeg voor boete?"
Niet veel later werd de wielerbaan met de typische loopbrug verkocht aan de gemeente Assendelft.
B 51.924520 L 4.457902
Foto