Het leek zo mooi, en misschien had hij er nu nog kunnen zijn: in de glorietijd van het moderne Nederlandse wielrennen nog op zo'n toplocatie een wielerpiste onderhouden. Wijlen Ruud Bakker, oud-verzorger van de fameuze Raleighploeg van Peter Post, kocht eind jaren '80 het vervallen terrein waarop in 1925 al een zandbaantje voor de jeugd lag en zeker sinds 1932 serieus werd gekoerst. In 1935 is hij in beton uitgevoerd. Maar aan het eind van de jaren '30 ging het al niet meer zo goed, de baan had financiƫle problemen en lag ook in de oorlog stil.

In de jaren zestig en zeventig waren er ook al pogingen geweest om de vervallen betonbaan op te knappen. De bekende wielerspeaker en oud-baanrenner Lau de Groen hield het met zijn dochter als manager vanaf 1971 nog het langst uit. Hij zette de zaak mooi in de verf en kreeg genoeg media-aandacht. Veel profs uit de Raleigh-tijd gingen op advies van Peter Post in Westbrabant wonen. Leo van Vliet en Bert Oosterbosch verhuisden naar Oudenbosch. Toch werd het nooit meer als vroeger. De tijd van de open wielerbanen was eigenlijk gewoon voorbij.

De euforie mocht ook na 1989 niet lang duren. Ruud Bakker knapte de baan op en herdoopte hem in 'Le Dauphin'. Hij had grootse plannen maar de gemeente zag het helemaal niet zitten en kocht hem al in 1991 uit. Nu is het een woonwijk, met de straatnamen Wielerbaan en Jaap Edenlaan (en verderop De IJsbaan) als eerbetoon. De geschiedenis is niet helemaal vergeten.

Oudenbosch, Le Dauphin (1932-1991, Beton, 196m)


B 51.588713 L 4.521498

Foto 27-9-2013