Er was een tweede wielervereniging opgericht die eerst een houten baan wilde. Die nieuwe baan bij het Wilhelminakanaal werd in september 1933 met een ereronde door Jan van Hout geopend. De uiteindelijke betonbaan zou ondanks de geringe lengte geschikt zijn voor kleine motoren. In juli 1934 kwamen voor het eerst de stayers zoals Leddy, De Graaf en Van Hoek in Oirschot rijden. Schlebaum debuteerde er als gangmaker. De NWU beschouwde het als een experiment en besloot een week later dat op B-banen geen motoren meer mochten rijden.
Verrassend: de exploitatie werd in 1935 overgenomen door de eigenaar van het café op de Markt dat als clublokaal van de nog altijd bestaande Lustige Wielrijders diende. Het lag stil vanaf 1936. De Tilburgse Wielerclub Pijnenburg huurde de opgelapte baan in oktober 1938 af tot en met het komende seizoen maar kwam daar op terug. Begin 1939 was er een andere Tilburgse wielervereniging, Willem II, die de baan huurde om elke 3 weken clubwedstrijden te houden. Bij Pijnenburg waren interne ruzies gaande, waarna bestuursleden overstapten naar Willem II.
In de Tweede Wereldoorlog is de baan zwaar beschadigd door artillerievuur. Naar het schijnt is een deel van het betonpuin in 1948 gebruikt om een Lourdesgrot te bouwen, door Pater Bonnier in de tuin bij klooster Groot Bijsterveld. Op een luchtfoto uit 1948 is de ellipsvorm nog te zien, bij het einde van de Eindhovensedijk. Je kunt de huidige kaart eroverheen leggen en dan kom je uit op de Eikenbussel, precies waar nu een speeltuintje boven een half-verdiept trechtervormig grasveldje ligt, bedoeld als wadi om overvloedig regenwater te bufferen. Met een beetje fantasie maak je er zo weer een wielerbaan van.
B 51.4995 L 5.3126
Foto 20-2-2018