Hij verdween alleen regelmatig in de anonimiteit. De eerste keer had dat waarschijnlijk te maken met de aansluiting bij de NWB in 1936. Na dat vierde seizoen was het wel een tijdje voorbij en in 1939 zijn de tribunes verkocht. In 1946 is de betonbaan helemaal gerestaureerd. Er zijn dat jaar nog boeiende wedstrijden op gehouden. Dat alles kwam door een voortvarende directeur, Smeets, die ook de zieltogende betonbaan van Budel ging exploiteren. Hij bedacht dat er meer achter motoren gereden moest worden, dat zou wel publiek trekken. Dat hield hij twee jaar vol.
Na nog eens veertien jaar wegkwijnen, kwam er in 1962 weer beweging in. Oud-renner Joep Savelberg, die in de buurt een café had, bemoeide zich ermee, evenals de supportersclub van Eddy Beugels, wiens opa als lokale aannemer de baan nog gebouwd had. De baan werd door diens opvolger nogmaals gerestaureerd en in 1964 heropend. Er was enorm veel aandacht voor. Een opleving die opnieuw 2 jaar zou duren, met in 1965 de finale van het landencriterium met Peter Post en Rik van Steenbergen.
Tot er in 1966 een faillissement van de stichting kwam, aangevraagd door aannemer (en eigenaar) Beugels, die niet afbetaald werd. Er was gedoe over de veiligheid van de bochten. De KNWU had de baan wel goedgekeurd, maar een groep renners mét Post en Van Steenbergen stelde een klachtenlijst op en iedereen wees naar elkaar.
Een groep investeerders wilde begin 1968 nog in Oirsbeek een houten baan neerzetten en die zomer een zesdaagse houden, maar dat is niet doorgegaan. In 1973 is de baan voor 17.500 gulden geveild. De sinds 1969 gevestigde Camping High Chapperal kreeg meer ruimte. De caravans en huisjes staan nog een beetje in de vorm van de vroegere baan.
B 50.953268 L 5.914526
Foto 5-7-2013