Van het geratel op dwarslatten naar een Europese topbaan. In 1934 kwam er een hoofdtribune bij en in 1936 besloot men de Zwaluwbaan naar Antwerps voorbeeld te herbouwen met de planken in de lengterichting. Het hout van de oude baan werd zoveel mogelijk hergebruikt. Daarmee ontstond een piste die internationaal meetelde. Jan van Hout deed er een (mislukte) poging om het uurrecord te breken, stayer Kobus Gramser slaagde daar achter motoren wel in.
Het ging de Meerveldhovense aannemer Janus Smolders (1889-1949), die de baan had verbouwd en de exploitatie had overgenomen van de gebroeders Van den Heuvel, niet voor de wind. Zijn zoon schreef later dat zijn opdrachtgevers wel betaald hadden voor de bouw van de tribune, maar sindsdien de omzet er al feestend doorheen hadden gejaagd. Er moest daarom altijd geld bij. Dat de NWU de baan voor profs en onafhankelijken bestempelde, was misschien ook een kus des doods. De clubs reden op de Jordaens. Smolders kon de reiskosten van de soms uit het buitenland gekomen renners niet betalen wanneer de wedstrijd vanwege slecht weer moest worden afgelast. Hij verkocht de al niet meer actieve baan in het begin van de oorlog voor 1100 gulden om er nog wat aan te verdienen. De opkoper verkocht het hout door.
De originele werktekeningen zijn bewaard gebleven. Ze zijn zelfs door architect Ron Webb als basis gebruikt voor de moderne (overdekte) Dunc Gray Velodrome in Australië (kosten A$42 miljoen), inderdaad: de Olympische baan van Sydney 2000.
B 51.423921 L 5.465575
Foto 28-8-2017